رؤیای اولیه اینترنت به‌عنوان فضایی آزاد، جهانی و فراتر از مرزهای دولت‌ها، در دهه ۲۰۲۰ جای خود را به نظمی داده که در آن حاکمیت ملی، امنیت‌گرایی و رقابت ژئوپلیتیک بر معماری و حکمرانی شبکه غلبه کرده‌اند. نویسنده با مرور افول ایده «استثناگرایی سایبری»، تضعیف مدل چندذی‌نفعی، پایان نظارت یک‌جانبه آمریکا بر زیرساخت‌های حیاتی اینترنت، تشدید کنترل امنیتی در روسیه، تلاش چین برای نهادینه‌کردن کنترل‌پذیری در سطح پروتکل از طریق New IP، و نیز پیامدهای معاهدات بین‌المللی و سیاست‌های بومی‌سازی داده، استدلال می‌کند که اینترنت در حال حرکت از یک فضای مشترک جهانی به مجموعه‌ای از «باغ‌های محصور» و اینترنت‌های ملی است؛ روندی که اگر ادامه یابد، تا سال ۲۰۳۰ ممکن است مفهوم اینترنت واحد و جهانی را به‌طور جدی تهدید کند.

بانک جهانی با ارائه چارچوب راهبردی 4Cs امکان توسعه معماری مبتنی بر هوش مصنوعی را برای کشورهای در حال توسعه تسهیل کرده است.

سیاست‌گذاری علم و فناوری مجموعه تصمیم‌ها، برنامه‌ها و راهبردهایی که تعیین می‌کند یک کشور چه فناوری‌هایی را توسعه دهد، چگونه از آن‌ها استفاده کند و چه مسیری را برای آینده خود انتخاب نماید.